ΑΦΙΕΡΩΜΑ-ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ-Α'ΜΕΡΟΣ(ΠΟΝΤΟΣ)

Απο σημερα στο kinwniawramiden ξεκιναει ενα μεγαλο αφιερωμα στις χαμενες πατριδες:Ποντος,Μικρα Ασια,Σμυρνη,Καππαδοκια,Κωνσταντινουπολη,ξεκινοντας με τον Ποντο. ΠΟΝΤΟΣ-ΙΣΤΟΡΙΑ: 1. Ονομασία, έκταση, πληθυσμός.
Πόντος καλείται το παραλιακό τμήμα της Β.Α. Μ.Ασίας, που απλώνεται από την περιοχή της Σινώπης ως το ανατολικό άκρο του Ευξείνου Πόντου (Βατούμ), σε έκταση 71.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων με 2.048.250 κατοίκους την περίοδο εκείνη, από τους οποίους 697.000 ήταν Έλληνες Ορθόδοξοι.

2. Λοιπά γεωγραφικά στοιχεία.
α) Βουνά. Σε απόσταση 100 χιλιομέτρων περίπου προς Ν. από την παραλία και σε όλη την έκταση του Πόντου από τα Δ. προς τα Α. εκτείνεται η οροσειρά του Παρυάρδη (Γκιαβούρ νταγ), που χωρίζει τον Πόντο από την υπόλοιπη προς Ν. Μ.Ασία με δύο μόνο κύριες διόδους επικοινωνίας, τη μία από την Αμισό προς τη Σεβάστεια και την ενδοχώρα και την άλλη από την Τραπεζούντα προς την Ερζερούμ και την Ανατολή. Της οροσειράς αυτής κυριότερες διακλαδώσεις από τα Δ. είναι: το βουνό Κεμέρ νταγ (στα Β. της Αμάσειας), Γιλντίζ νταγ (Β. της Σεβάστειας), Καρά νταγ (Β. της Νικοπόλεως), Κεμέρ νταγ (Α. της Αργυρουπόλεως) κλπ.

β) Ποτάμια. Τα κυριότερα ποτάμια που εκβάλλουν όλα στον Εύξεινο Πόντο, από τα Δ. προς τα Α. είναι: ο Άλυς (Κιζίλ Ιρμάκ), ο μεγαλύτερος ποταμός της Μ.Ασίας που χωρίζει τον Πόντο από την Παφλαγονία, και στη συνέχεια ο Ίρις (Γεσίλ Ιρμάκ) που διασχίζει την Αμάσεια και ενώνεται με τον Λύκο ποταμό (Κελκίτ τσάι), ενώ ανατολικότερα έχουμε το Χαρσιώτη και τον Πυξίτη, που εκβάλλουν ο πρώτος κοντά στην Τρίπολη και ο δεύτερος κοντά στην Τραπεζούντα τέλος προς τα σύνορα με τη Ρωσία έχουμε τον Άκαμψη (Τσόρουχ σου) που εκβάλλει κοντά στο Βατούμ.

3. Δημογραφικά στοιχεία.
α) Πόλεις. Οι κυριότερες πόλεις του Πόντου είναι: η Τραπεζούντα με 50.000 κατοίκους τότε, από τους οποίους 15.000 Έλληνες, η Κερασούντα με 20.000 κατοίκους, από τους οποίους 12.000 Έλληνες, η Τρίπολη με 10.000, από τους οποίους 3.000 Έλληνες, τα Κοτύωρα (Ορντού) με 12.000, από τους οποίους 6.000 Έλληνες, η Αμισός (Σαμψούντα) με 35.000, από τους οποίους 18.000 Έλληνες, η Σινώπη με 15.000, από τους οποίους 4.500 Έλληνες, η Νικόπολη με 1.500 Έλληνες, η Αργυρούπολη με 6.000 κατοίκους, από τους οποίους 2.500 Έλληνες και η Αμάσεια με 42.000, από τους οποίους 18.000 Έλληνες.

β) Εκκλησιαστική κατάσταση – Εκπαίδευση. Ο Πόντος ήταν χωρισμένος σε 6 μητροπόλεις:
1. τη μητρόπολη Τραπεζούντας με 84 σχολεία, 165 καθηγητές και δασκάλους και 6.800 μαθητές και μαθήτριες,
2. τη μητρόπολη Ροδοπόλεως με 55 σχολεία, 87 καθηγητές και δασκάλους και 3.053 μαθητές και μαθήτριες,
3. τη μητρόπολη Κολωνίας με 88 σχολεία, 94 καθηγητές και δασκάλους και 4.900 μαθητές και μαθήτριες,
4. τη μητρόπολη Χαλδίας – Κερασούντας με 252 σχολεία, 322 καθηγητές και δασκάλους και 24.800 μαθητές και μαθήτριες,
5. τη μητρόπολη Νεοκαισαρείας με 182 σχολεία, 193 καθηγητές και δασκάλους και 12.800 μαθητές και μαθήτριες και
6. τη μητρόπολη Αμασείας με 376 σχολεία, 386 καθηγητές και δασκάλους και 23.600 μαθητές και μαθήτριες.

γ) Γενικά σε όλο τον Πόντο λειτουργούσαν 1.047 σχολεία με 1.247 καθηγητές και δασκάλους και 75.953 μαθητές και μαθήτριες.
Ανάμεσα στα σχολεία περίφημο ήταν το Φροντιστήριο Τραπεζούντας, πραγματικός φάρος παιδείας και αγωγής με τεράστια ακτινοβολία, καθώς επίσης και το Φροντιστήριο Αργυρουπόλεως, το Λύκειο Γουμεράς, το Ημιγυμνάσιο Κερασούντας, το Γυμνάσιο Αμισού κλπ.
Σε σύνολο επίσης 1.131 ναών, 22 μοναστηριών, 1.647 παρεκκλησίων και 1.459 κληρικών της εποχής αυτής περίφημα ήταν για τη διατήρηση και καλλιέργεια του θρησκευτικού φρονήματος και της παιδείας συνάμα τα μοναστήρια Παναγίας Σουμελά, Παναγίας Γουμερά, Αγίου Γεωργίου Περιστερεώτα, Αγίου Ιωάννου του Βαζελώνος κλπ.

4. Ιστορικά στοιχεία.
Άν και η ιστορία του Πόντου χάνεται στα βάθη των αιώνων με την Αργοναυτική εκστρατεία και τις πρώτες εγκαταστάσεις των Ελλήνων στα μέρη αυτά ευθύς αμέσως μετά τον Τρωϊκό πόλεμο (1100 π.Χ.), η καθαυτό ιστορία του διαφαίνεται από τις αρχές του Η’ π.Χ. αιώνα με την ίδρυση της Σινώπης από Μιλήσιους αποίκους το 785 π.Χ. και αργότερα των άλλων πόλεων: Τραπεζούντας (756 π.Χ.), Κερασούντας (700 π.Χ.), Αμισού (Σαμψούντας 600 π.Χ.), Κοτυώρων (Ορντού), Τριπόλεως κλπ. Σε όλη τη μακρόχρονη διάρκεια της ζωής του (1100 π.Χ. –1922 μ.Χ.), ένα διάστημα 3.000 χρόνων, ο Πόντος υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα τμήματα του ελληνικού έθνους, στο οποίο ο ελληνισμός της περιοχής αυτής τόσο στα χρόνια της αρχαιότητας και του Μ. Αλεξάνδρου όσο και της ρωμαιοκρατίας και του Βυζαντίου και αυτής της τουρκοκρατίας (1461–1922) δεν έπαυσε να διατηρεί αλώβητη την εθνική του συνείδηση και ακμαίο και υπερήφανο το εθνικό του φρόνημα με ακλόνητη την πίστη στις ακατάλυτες προγονικές του παραδόσεις.Μετά την λήξη του α’ παγκοσμίου πολέμου (1914-1918) και τη διακήρυξη των νικητών συμμάχων της ΕΝΤΕΝΤΕ για αυτοδιάθεση των λαών, εξέχοντες Πόντιοι (Κ.Κωνσταντινίδης κλπ) συνέλαβαν την ιδέα της δημιουργίας Ανεξάρτητης Δημοκρατίας του Πόντου με υπομνήματα και παραστάσεις προς τους εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων, σχεδιάζοντας και χάρτη του «διεκδικούμενου Πόντου», για διευκόλυνση των συμμάχων. Δυστυχώς, το όνειρο αυτό δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας κυρίως της αντιδράσεως των Μεγάλων Δυνάμεων.

5. Διωγμοί-Γενοκτονία.
Από την έκρηξη του α’ παγκοσμίου πολέμου (1914) ως την μικρασιατική καταστροφή (1922), οι Νεότουρκοι με τα σκληρά μέτρα που έλαβαν εναντίον των Ελλήνων του Πόντου με τη μέθοδο των εξοριών, βιασμών, σφαγών, εξανδραποδισμών και απαγχονισμών (κατά τον Πανάρετο Τοπαλίδη) εξόντωσαν:
α. κατά την περίοδο 1914-1918………….170.576 Ποντίους
β. κατά την περίοδο 1918-1922………….119.122 Ποντίους
δηλαδή συνολικά………………………..…289.698 Ποντίους
ποσοστό δηλαδή 41,56% σε σύνολο 697.000 Ελλήνων κατοίκων, ενώ κατά τον Γ.Βαλαβάνη οι απώλειες των Ποντίων σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο του Κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων στην Αθήνα ανέρχονται σε 303.238 ως το 1922, και 353.000 ως το Μάρτιο του 1924, ποσοστό που ξεπερνάει το 50% του ολικού πληθυσμού των Ελλήνων του Πόντου. Β'ΜΕΡΟΣ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ:ΑΜΑΣΕΙΑ-ΧΤΙΣΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΙΡΗ ΠΟΤΑΜΟΥ: ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ-ΤΟ ΦΡΟΝΤΗΣΤΗΡΙΟ,ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑΣ-ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ: Γ'ΜΕΡΟΣ-ΒΙΝΤΕΟ:ΠΟΝΤΟΣ...ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ,ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ: ΠΟΝΤΟΣ: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ-Α'ΜΕΡΟΣ: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ-Β'ΜΕΡΟΣ: ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ-Γ'ΜΕΡΟΣ: ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ(ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ-ΒΙΝΤΕΟ-ΕΙΚΟΝΕΣ),ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ(ΣΤΟΙΧΕΙΑ-ΕΙΚΟΝΕΣ-ΒΙΝΤΕΟ).....

ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ......ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΑΡΧΕΣ 20ου ΑΙΩΝΑ:
ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΣΗΜΕΡΑ:
Πειραιας...Ενα μερος που αγαπω και μου αρεσει να επισκεπτομαι,γιατι εχει πολλα ομορφα σημεια να δει κανεις:Μικρολιμανο,Πασαλιμανι η Μαρινα Ζεας,Φρεαττυδα,Πειραικη,Προφητης Ηλιας,Λοφος Βωκου,Καμινια,Χατζηκυριακειο,Καλλιπολη,ΣΕΦ,Νεο Φαληρο,κλπ,κλπ.... Καθε του μια γειτονια και ενα τραγουδι,τραγουδισμενο απο μεγαλες μορφες του ελληνικου πενταγραμμου οπως ο Στελιος Καζαντζιδης,ο Γρηγορης Μπιθικωτσης κ.α.Ομως πριν ακουσουμε αρκετα απο τα τραγουδια του Πειραια,ας μαθουμε λιγα πραγματα για αυτον: Το 1835 ιδρύεται ο Δήμος Πειραιώς, με πρώτο δήμαρχο τον Υδραίο Κυριακό Σερφιώτη. Εν τω μεταξύ, μετά τη μεταφορά της πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους από το Ναύπλιο στην Αθήνα (1834) και τη διαγραφόμενη πλέον προοπτική για μελλοντική ανάπτυξη του πειραϊκού λιμένα, αρχίζει να εκδηλώνεται εντονότερο το ενδιαφέρον για τον εποικισμό του Πειραιά από τους ανθρώπους που προέρχονταν από όλα τα σημεία του ελληνικού χώρου, με σταθερή αύξηση από χρόνο σε χρόνο του αριθμού τους. Οι άνθρωποι αυτοί που, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, διέθεταν και ικανότητες και δυνατότητες, αποτέλεσαν το δυναμικό "πυρήνα" του πληθυσμού της νέας πόλης. Στις υπεράνθρωπες προσπάθειές τους οφείλει, κυρίως, ο Πειραιάς την αναδημιουργία του και την ανάδειξη του - τελικά - στο σπουδαιότερο εμποροναυτιλιακό κέντρο της χώρας. Και ακόμα στο γεγονός ότι είχε την τύχη, στη διάρκεια του δεκάτου ενάτου αιώνα, να κατευθύνουν τις τύχες του άνθρωποι δραστήριοι και δημιυργικοί, με ευρύτητα οραματισμών, που αγάπησαν τον τόπο και έθεσαν τις βάσεις για την μελλοντική προκοπή του. Οι φωτισμένοι πρώην δημοτικοί άρχοντες του νεότερου Πειραιά υπήρξαν κατά πάντα άξιοι και με ευγνωμοσύνη αναφέρεται σ' αυτούς η τοπική ιστορική μνήμη: Κυριάκος Α. Σερφιώτης (δήμαρχος από το 1835 - 41), Πέτρος Σ. Ομηρίδης (1841-45, 1848-54), Αντώνιος Θεοχάρης (1845-48), Λουκάς Δ. Ράλλης (1855-66), Δημήτριος Α. Μουτζόπουλος (1866-74), Τρύφων Α. Μουτζόπουλος (1874-83, 1895-1903), Αριστείδης Σκυλίτσης (1883-87), Θεόδωρος Γ. Ρετσίνας (1887-95). Παράλληλα όμως με τις προσπάθειες των πρώτων "εποίκων" και τη σημαντική συμβολή των δημιουργικών δημάρχων και ορισμένα γεγονότα, ως τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα, συνέβαλαν αποφασιστικά στην εξέλιξη του Πειραιά και στην ανάδειξη του σε πρώτο λιμάνι της χώρας,θέση που επί πενήντα χρόνια διεκδίκησε πεισματικά από τη Σύρο, το σπουδαιότερο ναυτιλιάκο κέντρο της εποχής. Ενδεικτικά σημειώνουμε από τα γεγονότα αυτά τη σιδηροδρομική σύνδεση με την Αθήνα, το 1869 και αργότερα, προς τα τέλη του αιώνα, με τις άλλες πόλεις της Ελλάδας, τις πρώτες αξιόλογες προσπάθειες για τη βιομηχανική ανάπτυξη του τόπου, που χρονικά πρέπει να τοποθετηθούν ανάμεσα στο 1860 και το 1870 και τη διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, το 1893, που έκανε πλεονεκτικότερη τη θέση του Πειραιά προς τη Δύση, σε συνδιασμό και με την οριστική στροφή της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας προς τον ατμό, γύρω στις αρχές του αιώνα μας.Στα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα το "θαύμα" της αναδημιουργίας είχε ολοκληρωθεί. Με την οριστική διαμόρφωση της πόλης, αρχικά σύμφωνα με το άριστο, για την εποχή του, πολεοδομικό σχέδιο των ΚΛΕΑΝΘΗ - SCHAUBERT - KLENZE και αργότερα με τις αναγκαίες τροποποιήσεις και συμπληρώσεις του. Με την οικοδόμηση πολλών δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων, που ξεχώριζαν για την καλαισθησία τους - και από τα οποία ελάχιστα διασώθηκαν ως τις μέρες μας. Με την ανάπτυξη του εμπορίου και της βιομηχανίας. Και με τη σταθερή αύξηση του πληθυσμού της πόλης που έφτεσε το 1896 τους 51.020 κατοίκους. Εκτός από τα πρώτα δημόσια κτίρια, που οικοδομήθηκαν αμέσως μετά την ίδρυση του Δήμου (Τελωνείο, Λοιμοκαθαρτήριο, Κρατικές Αποθήκες στην οδό Ευπλοίας - έργο του αρχιτέκτονα Κλεάνθη -, κτίριο της Σχολής Ευελπίδων, η οποία λειτούργησε στον Πειραιά από το 1837 εως το 1894 κ.α.), εως τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα είχαν επίσης χτιστεί όλα τα απαραίτητα σχολικά κτίρια ("Ράλλειο Παρθεναγωγίο", "Ιωνίδειες Σχολές" Γυμνάσιο - στην πλατεία Κοραή - και πολλά δημοτικά σχολεία) το μέγαρο του Χρηματιστηρίου, το γνωστό ως "Ρολόι" (1869-73), στο οποίο από το 1885 εγκαταστάθηκε το δημαρχείο (και που η κατεδάφιση του το 1968, χαρακτηρίστηκε ως πράξη ασέβειας προς την πειραϊκή ιστορική μνήμη), το Δημοτικό Θέατρο (1884-95), σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Ι.Λαζαρίμου και σε λιτή νεοκλασική γραμμή, που είναι και σήμερα το ωραιότερο δημόσιο κτίριο του Πειραιά. το κτίριο του παλαιού (1899-1901) και πολλοί ιεροί ναοί (Αγίου Σπυρίδωνα, Αγίου Νικολάου, Αγίου Κωνσταντίνου, Ευαγγελιστρίας - στη σημερινή του μορφή -, Αγίας Τριάδας, στην αρχική του μορφή, που με διάφορες προσθήκες διατηρήθηκε ως την καταστροφή της το 1944). Τέλος, με δωρεές των μεγάλων ευεργετών του τόπυ, είχαν ιδρυθρεί τα κοινωφελή ιδρύματα, που και σήμερα συνεχίζουν τη λειτουργία τους ('Τζάνειο Νοσοκομείο", "Ζάννειο Ορφανοτροφείο Αρρένων", "Γηροκομείο", ""Χατζηκυριάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων" κ.α.).Στο λιμάνι, που επί 75 χρόνια , με τα αρμόδια για την διοίκησή του νομικά πρόσωπα ("Επιτροπείες") βρισκόταν ουσιαστικά υπό τον έλεγχο του Δήμου, είχαν εκτελεστεί τα πρώτα απαραίτητα λιμενικά έργα, που παρείχαν τη δυνατότητα να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της λιμενικής κίνησης της εποχής, που έφτανε περίπου τα 2500 πλοία και τους 1.500.000 τόννους εμπορευμάτων τον χρόνο - κσι από το 1898 είχε αρχίσει η κατασκευή των δύο εξωτερικών μώλων και των Μονίμων Δεξαμενών. Τα λυχνάρια που φώτιζαν τον Πειραία, τα πρώτα χρόνια, αντικαταστάθηκαν διαδοχικά με τις λάμπες πετρελαίου, το φωταέριο (1878) και από τις αρχές του 20ου αιώνα (1903-04) σταδιακά με τον ηλεκτρισμό. τη φτώχεια και τον μαρασμό, την ανυπαρξία οικονομικής ζωής, διαδέχθηκε η ακμή και η άνθηση με τα πρώτα εργοστάσια (βασιλειάδη, Τζων Μακ Δουάλ και Βάρβουρ, Ρετσίνα, Βολανάκη, Δηλαβέρη, Μεταξά, Μπαρμπαρέσου κ.α.) και τους μεγάλους εμπορικούς οίκους. Στον πνευματικό και καλλιτεχνικό τομέα σημειώθηκε αξιόλογη κίνηση. Και καθώς ανέτελλε ο 20ος αιώνας, που έμελλε να σταθεί μια ταραγμένη και κοσμογονική εποχή, που άλλαξε, κυριολεκτικά, τη ροή της ιστορίας, ο Πειραιάς είχε οριστικά κερδίσει τη μάχη της αναδημιουργίας και της προκοπής του. Είχε αναδειχθεί στο πρώτο λιμάνι και στην δεύτερη πόλη της Ελλάδας. Κι ακόμη ευρύτερη διαγραφόταν η προοπτική για τη χρονιά που θα ακολουθούσαν - όπως και έγινε, με την εκπληκτική εξέλιξή του, στη διαδρομή του εικοστού αιώνα και ως τις μέρες μας.Στις πρώτες τέσσερις δεκαετίες του εικοστού αιώνα η πόλη συνεχίζει σταθερά την ανοδική της πορεία,σε όλους τους τομείς. Στο εμπόριο, τη βιομηχάνια, τη ναυτιλία και - γενικά - στον χώρο της οικονομικής ζωής. ενω παράλληλα αξιόλογες είναι οι επιτεύξεις και στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο. Τούτο οφείλεται βασικά στην ομοιογένεια που διατηρεί, ιδιαίτερα ως το 1922, η πειραϊκή κοινωνία και στην έντονη προβολή μιας τοπικής συνείδησης, που σε τελευταία ανάλυση, διαμορφώνει και την ιδιαιτερότητα της όλης "φυσιογνωμίας" της πόλης. Μια ιδιαιτερότητα που είναι έκδηλη ακόμα και στην αισθητική των δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων της. Με τη σταδιακή επέκταση του ηλεκτροφωτισμού, την ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρόμου Αθηνών - Πειραιώς (1904) και των "τραμ" (1909), την ασφαλτόστρωση των κεντρικών οδών και πλατειών - την ίδια περίοδο - και την επίλυση του σοβαρότατου για την πόλη προβλήματος της υδροδότησης, μετά την κατασκευή του φράγματος του Μαραθώνα (1931), αντιμετωπίζονται αποφασιστικά άμεσες και πρακτικές ανάγκες των κατοίκων, με αισθητή βελτίωση της ποιότητας ζωής. Συγχρόνως , μετά την ίδρυση της "Επιτροπείας Λιμένος" (1911), εκτελούνται τα πρώτα μεγάλα από την εποχή της εθνικής παλιγγενεσίας έργα στο λιμάνι (1924-31), με τα οποία αρχίζει ουσιαστικά η προσπάθεια για τον εκσυγχρονισμό του. Και με τη ίδρυση του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (1930) επιλύεται οριστικά και το θέμα της διοίκησης και οργάνωσής του, πάνω σε στέρεες και - κυριώς - ορθολογιστικές βάσεις. Στο ενδιάμεσο αυτό διάστημα (1900-1930) η πόλη εξελίσσεται σημαντικά και μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα της περιόδου (1912-22, Βαλκανικοί πόλεμοι, Α' Παγκόσμιος, Μικρασιατική καταστροφή) έχει, κυριολεκτικά γιγαντωθεί. Ιδιαίτερα, μετα το 1922, ο Πειραιάς γνωρίζει τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή "έκρηξη", με διπλασιασμό του πληθυσμού του, που φτάνει το 1928 τους 251.659 κατοίκους (1920 : 133.428 κατ.) μετά την άφιξη των προσφύγων από την Μικρά Ασία και την εγκατάστασή τους σε συνοικισμούς γύρω από τη παλιά πόλη - τους σημερινούς δήμους Νικαια, Κερατσίνι, Δραπετσώνα κ.α. Η εγκατάσταση των προσφύγων παρά τα σοβαρότατα προβλήματα που αρχικά δημιούργησε και τα οποία - τελικά - με υπεράνθρωπες προσπάθειες ξεπεράστηκαν, μπορεί να συνετέλεσε σε κάποια αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης του τόπου, αλλά υπήρξε και χρήσιμη αλλά και παραγωγικά αποδοτική. Γιατί ενίσχυσε την οικονομία της χώρας με ένα αξιόλογο έμψυχο δυναμικό που η συμβολή του εκτιμήθηκε ως απόλυτα θετική για τα τοπικά και - ακόμη - για τα ευρύτερα εθνικά πλαίσια.

Η πολεμική περιπέτεια του έθνους (1940-44) είχε τις ανάλογες επιπτώσεις στην πόλη και το λιμάνι του Πειραιά. Ιδιάιτερα στο τελευταίο ήταν άμεσες και ανασχετικές στην απρόσκοπτη - ως τότε - λειτουργία του. Τα πολεμικά γεγονότα, όπως ο βομβαρδισμός από γερμανικά "στούκας" και η έκρηξη του α/π "Κλαν Φρέυζερ" (6-4-1941), ο μεγάλος βομβαρδισμός του Πειραιά από τους "Συμμάχους" (11-1-1944) και η ανατίναξη των λιμενικών εγκαταστάσεων, κατά την αποχώρηση των Γερμανών (12-10-1944), είχαν ως αποτέλεσμα την πλήρη σχεδόν καταστροφή του λιμανιού, με ζημιές που, κατά σχετικές εκτιμήσεις της εποχής, υπολογίστηκαν σε 325.000.000 προπολεμικές δραχμές. Μεγάλες ήταν και οι καταστροφές στην πόλη (κατάρρευση ενός Ιερού Ναού - της Αγίας Τριάδας - 684 δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, 56 αποθηκών και εργοστασίων, 3000 πλινθόκτιστων και ξύλινων οικημάτων και σημαντικές ζημιές σε 2.070 δημόσια και ιδιωτικά κτίρια και 146 εργοστάσια και αποθήκες, ενώ βαρύτατος ήταν και ο φόρος αίματος που κατέβαλε ο Πειραιάς - οι θυσίες σε ανθρώπινα θύματα (15.000 περίπου νεκροί, από τους οποίους οι 11.000 από πείνα τον φοβερό χειμώνα του 1941-42).

Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και μετά την αποκατάσταση των ζημιών στο λιμάνι και την πόλη, ο Πειραιάς άρχισε, ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαετίας του 1950, να ξαναβρίσκει τον συνήθη ρυθμό της ζωής του. Με την εκτέλεση σειράς έργων στο λιμάνι, που προσέλαβαν ευρύτερη έκταση μετά τις επαναστατικές αλλαγές που σημειώθηκαν στον χώρο των θαλασσίων μεταφορών με την εισβολή των CONTAINERS - και συνεχίζονται ως τις μέρες μας - δημιουργήθηκαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις γαι την αναγκαία υποδομή σε εγκαταστάσεις και μέσα, ώστε να μπορεί τούτο να εξυπηρετεί άνετα την σταθερά αυξανόμενη κίνησή του σε μοναδοποιημένα φορτία (τα τελευταία διακινούνται από τον μεγάλο σύγχρονο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων "Ελευθέριος Βενιζέλος", στο Νέο Ικόνιο). Παράλληλα, στα μέσα της δεκαετίας του '50, άρχισε η προσπάθεια για την ανοικοδόμηση της πόλης, για να πάρει όμως διαστάσεις πραγματικής "κοσμογονίας", στον τομέα αυτό, από την επόμενη δεκαετία, με την ανέργεση πολυόροφων κτιρίων με επιβλητική κυριαρχία του "μπετόν" που, κάτω από την ασφυκτική πίεση των άμεσων αναγκών για στάγαση της εποχής πρόβαλε ίσως ως η μόνη λύση,αλλά που δυστυχώς είχε ως αποτέλεσμα τη ριζική αλλαγή της αισθητικής "φυσιογνωμίας" της πόλης. Ελάχιστα είναι τα νεοκλασικά κτίρια που διασώθηκαν από την σκαπάνη της φθοράς και τα οποία ήδη αξιοποιούνται, ωστε ένα μέρος της πολιτισμικής μας αυτής κληρονομιάς να παραμείνει - τουλάχιστον - αλώβητο. Παρά όμως τις αισθητικές αλλοιώσεις που έχει υποστεί, με ορισμένες αρχιτεκτονικές ακρότητες και, φυσικά, παρά με την γειτνίαση με την Αθήνα, που σε πολλούς τομείς της τοπικής μας ζωής έχει επιδράσει ανασταλτικά, ο Πειραιά, αυτή η σύγχρονη πλέον μεγαλόπολη, διατηρεί ως ένα σημείο - και τούτο είναι παρήγορο - την ιδιαιτερότητά του. Το τελευταίο στοιχείο, αν ενισχυθεί, όπως πιστεύεται με τις απαραίτητες "παρεμβάσεις" της τοπικής ηγεσίας για την δημιουργία περισσοτέρων "εστιών" πρασίνου και πολιτισμού, θα μπορέσει να αποταλέσει "πόλο έλξεως" μεγαλύτερου αριθμού δικών μας και ξένων προς τον Πειραιά. Την πόλη με την πανάρχαια ιστορία αυτήν, επαναλαμβάνω, την συναρπαστική "περιπέτεια" ανάμεσα στους αιώνες - αλλά και το μοναδικό αισθητικό "περίγραμμα" του φυσικού χώρου που την περιβάλλει - και συνθέτει την μοναδικότητα της "λυρικής τοπιογραφίας" της.Ομως επειδη σας κουρασα,σειρα εχουν τα τραγουδια.Παμε λοιπον ενα μουσικο ταξιδι μεχρι τον Πειραια: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ-ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ: ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΥΝΝΕΦΙΑΣΕ-ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ: ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΚΗΣ-ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ: ΟΜΟΡΦΗ ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΣΣΑ-ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ: ΜΑΤΙΑ ΒΟΥΡΚΩΜΕΝΑ(ΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ,ΣΤΑ ΚΑΜΙΝΙΑ)-ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ: ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ-ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΤΟΣ: ΠΕΙΡΑΙΑΣ-ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ: ΓΙΑ ΣΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΑΘΑΝΑΤΕ-ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ:

21/8/2007-21/8/2008 ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ

Σημερα συμπληρωνεται ενας χρονος απο την τραγωδια της Ηλειας.Αλλα ας θυμηθούμε τι ειχε συμβει σαν σημερα στην Ηλεια-ΠΥΡΙΝΗ ΚΟΛΑΣΗ: Η ΗΛΕΙΑ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΑΧΑΡΩ ΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ-57 ΝΕΚΡΟΙ!: ΖΑΧΑΡΩ 21/8/2007-ΠΥΡΙΝΗ ΚΟΛΑΣΗ: ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΟΡΑ: ΕΘΝΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ-ΜΑΚΙΣΤΟΣ ΗΛΕΙΑΣ: ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ-ΖΑΧΑΡΩ: ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ....: Ηταν τοτε που ολη η Ελλαδα παγωνε στο ακουσμα των 59 και βαλε νεκρων συνανθρωπων μας,των χιλιαδων νεκρων ζωων,των εκατομμυριων στρεμματων δασους και καλιεργιων και χιλιαδες σπιτια που καιγονταν.Ηταν τοτε που ο πρωθυπουργος εθετε την χωρα σε κατασταση εκτακτου αναγκης και κυρηττε 3ημερο εθνικο πενθος.Ηταν η ιδια περιοδος που υπουργος δημοσιας ταξεως ηταν ενας επυκινδυνος,ασυνηδειτος,ανικανος και πανηλιθιος τυπος:ο Βυρων Πολυδωρας.Ηταν τοτε που ολη η Ελλαδα εκλαψε τους νεκρους της και λιγες μερες μετα εβγαζε για κυβερνηση τους ιδιους ανικανους αλητες!Ηταν ενα μηνα μετα που το κρατος δεσμευει τα χρηματα που συγκεντρωθηκαν απο τον τηλεμαραθωνιο που διοργανωσαν τα καναλια εθνικης εμβελιας(ΕΡΤ1-ΝΕΤ-ΕΡΤ3-ΜΕΓΚΑ-ΑΝΤ1-ΣΤΑΡ-ΑΛΤΕΡ-ΤΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-ΣΚΑΙ-ΑΛΦΑ)μετα απο πρωτοβουλια του Αλφα.Ειναι σημερα,ενα χρονο μετα,που τιποτα απο οσα υποσχεθηκαν αυτοι οι μπασταρδοι που μας κυβερνανε δε εχει γινει.Ειναι σημερα που η οικονομικη βοηθεια που εταξαν δεν εχει δωθει ποτε,εκτος απο τα 3.000 ευρω που δωσαν.Ειναι σημερα που ακομα και ενω υπαρχουν και νεες πυρκαγιες,δεν εχουν δωσει σεντς για αγορα πυροσβεστικων μεσων(οχηματα,αεροπλανα,ελικοπτερα).Ειναι σημερα που δεν εχει γινει καμια προσληψη σε κανεναν πυροσβεστικο σταθμο(Αθηνας και επαρχιας)ενω απο περυσι οι πυροσβεστες κραυγαζουν για τις τραγικες ελειψεις ακομα και στα στοιχειωδη!!!Ειναι το αυριο που ενω καπου,καποιο σπιτι,καποιο ζωο,καποιο δασος η ακομα και καποιος ανθρωπος θα καιγεται,εσυ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ θα ψηφιζεις και παλι τους ιδιους ΜΑΛΑΚΕΣ για κυβερνηση!!!Ετσι,απλα,για να εχεις το μεσον!!!!Και οταν-ω μη γενετο-ξαναζησουμε τα ιδια,παλι μαζι μας θα τους κατηγορεις και παλι μετα απο 5-10 μερες θα τους ξαναμαναψηφιζεις.ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ: ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ.....ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ ΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ........

3 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ-ΑΦΙΕΡΩΜΑ

3 χρονια συμπληρωνονται σημερα,απο τη μερα που εφυγε απο κοντα μας η μεγαλη λαικη ερμηνευτρια Βικυ Μοσχολιου χανοντας την μαχη με τον καρκινο.Το kinwniawramiden δεν ξεχνα και τιμα τη μεγαλη ερμηνευτρια[στη φωτο με τον Γιωργο Ζαμπετα(αφιερωμα στον Γιωργο Ζαμπετα,προσεχως)].Α'ΜΕΡΟΣ-ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ:Η Βικυ Μοσχολιού διέγραψε μεγαλόπρεπη πορεία στο χώρο του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού αφήνοντας μας τις μεγάλες ηχογραφήσεις της με τη μελωδική και ξεχωριστή της φωνή και τις αναμνήσεις από τις εμφανίσεις της για όσους την απόλαυσαν από κοντά.

Η Βίκυ Μοσχολιού βγήκε πολύ μικρή στο τραγούδι, το 1962, κόντρα στην απόφαση των γονιών της που ούτε καν τους πέρναγε απ’το μυαλό ότι από απλή κορδελιάστρα θα γίνει μεγάλη τραγουδίστρια και απ’ την αρχή έπεσε στα βαθιά. Την πρωτοανακάλυψε ο Ζαμπέτας και στο ξεκίνημα της τραγούδησε κοντά στον Μπιθικώτση ενώ το 1964 πρωτομπαίνει στο στούντιο και ηχογραφεί μερικά από τα πρώτα τραγούδια του Ξαρχάκου ενώ στη συνέχεια Ζαμπέτα –όπου μεγαλούργησε- Καλδάρα, Άκη Πάνου ο οποίος της εμπιστεύτηκε μερικά από τα πιο ωραία τραγούδια του, Μούτση, Σπανό, Θεοδωράκη, Μαρκόπουλο, Κουγιουμτζή, Πλέσσα, Κατσαρό, Κηλαηδόνη, Χατζηνάσιο, Μουσαφίρη, Τ.Μπουγά και τελευταία μέχρι και Κραουνάκη. Τραγούδησε στίχους των Ε.Παπαγιαννοπούλου, Λ.Παπαδόπουλου, Δ.Χριστοδούλου, Γ.Σεφέρη, Γ.Ρίτσου, Ν.Γκάτσου, Μ.Ελευθερίου, Πυθαγόρα, Β.Γκούφα, Λογοθέτη, Καγιάντα, Κινδύνη, Σκούρτη, Φακίνου, Ντούμου κ.α.
Μερικά από τα μεγάλα και αξεπέραστα τραγούδια που γνωρίσαμε κι αγαπήσαμε
από τη φωνή της είναι και τα : Χάθηκε το φεγγάρι, Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι, Τι έχει και κλαίει το παιδί, Τα τραίνα που φύγαν –το οποίο έγινε διεθνής επιτυχία- του Σταύρου Ξαρχάκου, Πάει πάει, Δειλινά, Κοντά στα ξημερώματα, Βουνά και κάστρα, Ο χωρισμός, Αλήτη του Γιώργου Ζαμπέτα, Θα κλείσω τα μάτια, Ούτε αχ δεν θα πω, Πρέπει, Πήρα απ’το χέρι σου νερό του Άκη Πάνου, Δεν ξέρω πόσο σ’αγαπώ, Ένα αστέρι πέφτει πέφτει, Πήρα απ’τη νιότη χρώματα, Μην τα φιλάς τα μάτια μου του Απόστολου Καλδάρα, Έτσι ειν’η ζωή, Άσπρα κόκκινα, κίτρινα, μπλε, Αγκαλιά και πλάι πλάι του Δήμου Μούτση, Η Μαρκίζα, Άνθρωποι μονάχοι, Ναύτης βγήκε στη στεριά, Σ’ένα εξπρές, του Γιάννη Σπανού, Μιλώ με τα παιδιά μου, Η Ρόζα η ναζιάρα Μιλώ για τα παιδιά μου και όλα τα τραγούδια από τους «Μετανάστες» του Γιάννη Μαρκόπουλου, Επεμβαίνεις, Το καινούριο πράγμα του Σταμάτη Κραουνάκη και άλλα πολλά. Επίσης με επιτυχία ξανατραγούδησε τα «Αρχοντορεμπέτικα» στα τέλη της δεκαετίας του ’70 που έμειναν κλασσικά με τη φωνή της.
Ο γάμος της με το Μίμη Δομάζο το 1967 ήταν το γεγονός της χρονιάς ενώ χαρακτηριστικό της ήταν η προσήλωση και η πίστη της στο Θεό. Στις 7 του Ιούλη οι μεγαλύτερες Ελληνίδες τραγουδίστριες τη τίμησαν δίνοντας μεγάλη συναυλία στο Θέατρο Βράχων Μ.Μερκούρη. Ήταν εκεί οι Χάρις Αλεξίου, Μαρινέλλα, Δ.Γαλάνη, Ελ.Αρβανιτάκη, Ελ.Τσαλιγοπούλου, Μελίνα Κανά, Γλυκερία. Τ.Τσανακλίδου, Μ.Ασλανίδου και Ανδρ.Μπάμπαλη και τραγούδησαν με συγκίνηση τα μεγάλα της τραγούδια σε ένα κατάμεστο θέατρο.
Οι συνεργάτες της και όσοι τη γνώρισαν μιλάνε για μια ήσυχη όσο και «μαγγιώρα» γυναίκα που ανταπεξήλθε με αξιοπρέπεια στους κατά τα αλλά επικίνδυνους δρόμους της νύχτας. Σπουδαία τα βήματα της Βίκυς Μοσχολιού και γεμάτη θαυμασμό και αγάπη θα είναι η θύμηση μας για τη μεγάλη κυρία του λαϊκού μας τραγουδιού. Β'ΜΕΡΟΣ-ΒΙΝΤΕΟ(Για να την απολαυσουμε): ΧΑΘΗΚΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ:
ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ-ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΑΜΠΕΤΑ-ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ-1967-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: Σ'ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠ'Τ'ΑΛΓΕΡΙ-ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΛΔΑΡΑ(ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ Ο ΙΔΙΟΣ)-ΕΡΜΗΝΕΙΑ-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΑ-ΓΙΩΡΓΟΥ ΖΑΜΠΕΤΑ-ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ-ΕΡΜΝΗΝΕΙΑ:ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΜΕ ΛΕΣ ΑΓΑΠΗ-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ(ΠΑΛΙΑ ΔΕΙΛΙΝΑ-1985): ΤΑ ΤΡΑΙΝΑ ΠΟΥ'ΦΥΓΑΝ-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ-ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ-ΧΑΡΟΥΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ(ΣΤΙΣ ΚΙΘΑΡΕΣ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΥΟ): ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ-ΔΗΜΟΥ ΜΟΥΤΣΗ-ΕΡΜΗΝΕΙΑ:ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ: ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ ΓΙΑ ΤΩΡΑ-ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ:

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ!

Σικαγο,Μελβουρνη,Αυστραλια,Νεα Υορκη και σε πολλες αλλες χωρες η Ελληνικη ψυχη ειναι εκει.Ειναι εκει και το δειχνει.Τι εννοω?Δειτε τα βιντεο και θα καταλαβετε... 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ 2007-ΣΙΚΑΓΟ-ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ! ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΟ ΤΟΡΟΝΤΟ-ΙΚΑΡΙΩΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ! ΠΩΣ ΤΟ ΤΡΙΒΟΥΝ ΤΟ ΠΙΠΕΡΙ-ΦΛΟΡΙΝΤΑ: ΓΛΕΝΤΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΠΙΤΣΜΠΟΥΡΓΚ: ΣΕΡΑΝΤΑ ΜΗΛΑ ΚΟΚΚΙΝΑ(ΠΟΝΤΙΑΚΟ)-ΑΜΕΡΙΚΗ: Ο ΜΕΝΟΥΣΗΣ(ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ)-ΑΜΕΡΙΚΗ: Γεια σας Ελληνες!!!Οπου και να ειστε,να ειστε παντα καλα!ΕΛΛΑΔΑΡΑΑΑΑΑΑ Σ'ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ ΛΕΜΕ!

ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΕ ΟΛΗ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ ! !

Γιός και Πατέρας!
Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι.
Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του.
Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό; Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και ironman πάντοτε με την συντροφιά του γιού του!!
Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σ' ένα ironman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιο του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι έναν μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιου του!! Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία. Μια αληθινα συγκινητικη ιστορια γεματη απο ανθρωπια και αγαπη.Γεματη απο ενα προτυπο-ισως-πατερα που προσφερει ολο του το ειναι στον νοητικα και σωματικα αναπηρο γιο του.Ολα οσα κανει αυτος ο πατερας για το παιδι του χαρακτηριζονται με δυο λεξεις: Συγκινητικο και υπεροχο...Δειτε τα βιντεο: Dick and Rick hoyt: Worlds strongest dad: A Father's love: Eνα μεγαλο ευχαριστω στον blogger Μιχαλη απο τον οποιο εμαθα για το θεμα. ΥΣΤ:Αυτος ο πατερας κατα τη γνωμη μου ειναι ενας αληθινος ηρωας και ειναι αξιεπαινος και αξιος συγχαρητηριων.Ο Θεος να του δινει δυναμη...

ΕΙΣ ΤΟΠΟΝ ΧΛΟΕΡΟ. . . .

Σημερα το post μου θα ειναι θλιβερο.Εχτες το απογευμα εμαθα οτι ο πολυ καλος συναδελφος και φιλος Βικτωρ.Σ(παραλειπω το υπολοιπο επωνυμο για ευνοητους λογους)εφυγε απο τη ζωη μετα απο τριχρονη μαχη με τον καρκινο.Ο Βικτωρ πριν 3 χρονια εμαθε οτι πασχει απο επιθετικης μορφης καρκινο και προχθες το βραδυ εχασε τη μαχη για τη ζωη στα 57 του,αφηνοντας πισω του γυναικα και παιδια.Η ηρωνεια ειναι οτι ο Βικτωρ πριν απο λιγα χρονια εγινε παππους,ομως δεν προλαβε να χαρει και πολυ το εγγονακι του γιατι αρχισε να βασανιζετε απο τον καρκινο που μερα με την μερα τον σκοτωνε...Σε μια ωρα απο τωρα,στις 5 το απογευμα δηλαδη,συγγενεις,συναδελφοι και φιλοι θα απονειμουμε το τελευταιο αντιο στον Βικτωρα,στον Ιερο Ναο Αγιων Θεοδωρων Κοιμητηριου Καλλιθεας οπου και θα γινει η κηδεια του.Καλο ταξιδι Βικτωρα,ελαφρυ το χωμα που θα σε σκεπασει και ο Θεος ας αναπαυσει την ψυχη σου.Αιωνια σου η μνημη συναδελφε και φιλε.Θα μας λειψεις....